Wijkbeurs 2005
DANK! 
Bestuur en team van de WijkAlliantie spreken graag hun dank en waardering uit voor alle jonge en oudere deelnemers, alle vrijwilligers en meewerkende organisaties, alle beroepskrachten en bestuurders, die van deze derde Nationale Wijkbeurs een inspirerend evenement hebben gemaakt! Lees hieronder het complete verslag. Voor verslagen van de workshops, klik in de rechterkolom.
Burgemeester opent Wijkbeurs
Bezoekers uit binnen- een buitenland blijven druppelsgewijs binnenkomen; de zitkussentjes op en in de veelkleurige ‘kuil’ van het Utrechtse ROC-gebouw raken langzamerhand allemaal bezet. Het publiek kakelt enthousiast door elkaar; het doet ergens denken aan een reguliere schoolpauze van deze onderwijsinstelling. Een verwachtingsvolle spanning hangt in de lucht. De eerste burger van Utrecht, mevrouw Brouwer-Korf, staat op en richt zich tot de aanwezigen, die in halve-maanvorm de kuil bezet hebben.
De burgemeester draagt de Wijkbeurs en haar deelnemers een warm hart toe. Ze roemt de vele vrijwilligers die hier vandaag bijeen zijn. ‘Mensen zoals u dragen onbaatzuchtig bij aan het samen-leven. Als ik kijk naar ‘mijn’ stad, Utrecht, dan zie ik niet alleen de uitdagingen die een grote stad kent. Ik zie ook allerlei voorbeelden van vrijwilligersinitiatieven die mensen met elkaar in contact brengen.’ Mevrouw Brouwer-Korf gebaart met haar handen. ‘Dat doet de Nationale Wijkbeurs ook: als ik om mij heen kijk zie ik een divers publiek, jong en oud, en allemaal hier omdat u het belangrijk vindt aan een betere samenleving te werken. Ik verklaar dan ook met veel genoegen deze Nationale Wijkbeurs 2005 voor geopend!’
Applaus volgt – nog altijd druppelen mensen van heinde en verre binnen. Samira Abbos, bestuurslid van WijkAlliantie en Wijkbeurs-presentatrice, neemt het woord. Spontaan en speels vraagt ze deelnemers waar ze vandaan komen en wat hen hier gebracht heeft. De geografische spreiding is aanzienlijk: uit alle Nederlandse provincies is men naar hier gereisd – en zelfs uit Vlaanderen komt bezoek.
Katapult en Spelen
Na deze kennismaking en warming-up, komt Hannah Allijn naar voren om haar ‘instrument voor verbondenheid’ aan het publiek te demonstreren. Hannah is maatschappelijk uitvinder en heeft zich door vrijwilligers en WijkAlliantie laten inspireren tot de creatie van de buurtkatapult.
Hannah brengt haar ‘buurtkatapult’ in stelling; het publiek gaat ervoor zitten. En dan, met een flinke slinger, lanceert het apparaat propjes de zaal in. Propjes met inhoud, die snel opengevouwen worden door de gelukkige vangers. De buurtkatapult blijkt ontwapenende boodschappen te herbergen…
Na deze première gaan alle deelnemers uiteen om workshops te volgen. Van een aantal workshops is verslag gedaan. Niet iedereen doet mee aan een workshop – sommigen spelen het lifesize EigenWijze Buurtspel in het midden van de kuil. Regelmatig wordt flink gelachen om de grappige of verrassende uitkomsten die het spel oplevert.
Lunch en vertier
Tijdens de lunch knopen deelnemers gesprekjes aan met anderen. Ze wisselen ervaringen uit op het vlak van acties, jeugd, werving, sponsoring en de rol van woningcorporaties. Ook de workshops uit de eerste ronde geven gespreksstof.
Voor de tweede ronde workshops van start gaat, stapt opeens een exotisch getooide Balinese danseres de kuil in. Haar ogen zijn extra aangezet met zwarte eyeliner. Oosterse klanken vullen de ruimte en sierlijk danst de jongedame door de kleurige kuil.
De danseres krijgt een hartelijk applaus, waarna de toeschouwers de kuil verlaten en weer op weg gaan naar de workshopruimtes.
Minister reikt EigenWijze Buurtprijs uit
Na de tweede ronde workshops volgt het programma-onderdeel waar velen reikhalzend naar uitgekeken hebben: de uitreiking van de EigenWijze Buurtprijs! Elena Simons, jurylid van de EigenWijze Buurtprijs en maatschappelijk uitvinder, vertelt over de bevindingen van de jury .
Hierna geeft zij het woord aan de minister van Justitie, de heer Piet Hein Donner. Deze houdt een speech, recht uit het hart. Minister Donner krijgt vervolgens de gouden envelop in handen, met daarin de uitslag van de jury op papier. Een moment van intense spanning volgt, als de minister de envelop opent en leest wie hij mag feliciteren…
‘De winnaar van de EigenWijze Buurtprijs 2005 is… Het Kloppend Hart van Matena’s Pad uit Dordrecht!’ Het genoemde elftal is door het dolle heen en de jongste van hen, Rükiye, neemt namens het hele team de EigenWijze Buurtprijs Wisselbeker in ontvangst van de minister.
Voor de andere twee elftallen is er óók nog een verrassing: zij krijgen een mooi geldbedrag van € 500,- voor toekomstige acties! Bovendien gaan ze mee op het EigenWijze Dagje Uit naar Antwerpen. De jury vindt dat alledrie de elftallen een voorbeeldfunctie vervullen voor andere maatschappelijke initiatieven in onze samenleving. Bravo!
Blingblings en discussie
In het slotgedeelte van de Wijkbeurs vindt een debat plaats, op energieke wijze geleid door Omar Ramadan. Rein Willems, president-directeur van Shell Nederland, en Samira Abbos, journalist en bestuurslid van WijkAlliantie, nemen plaats als lid van het panel dat de discussie zal aanwakkeren.
Marianne van den Anker, wethouder te Rotterdam, zou ook meedoen, maar blijkt verhinderd. Even daarvoor heeft minister Donner van Justitie de EigenWijze Buurtprijs uitgereikt – hij is net aan de zijlijn gaan zitten om de discussie te gaan volgen. Als hij echter hoort dat het panel nog wat menskracht kan gebruiken, biedt hij spontaan aan mee te debatteren. Het publiek waardeert deze sportieve instelling en applaudisseert voor de minister.
‘Vooral de ouderen klagen, over de jongeren. Maar we leven niet in een ghetto, het is juist rustiger geworden,’ vertelt een Antilliaans-Nederlandse dame. Omar heeft de stelling geponeerd dat onveiligheid vooral een gevoel is, iets dat tussen de oren zit. Maken we van een mug een olifant en is Nederland eigenlijk best veilig? ‘Wie komt er hier nog meer uit Hoogvliet?’ vraagt de debatleider. Een stuk of tien handen gaan de lucht in. Omar loopt op een Antilliaans-Nederlandse jongen toe van een jaar of zestien. ‘Hang je?’ Het publiek lacht smakelijk. ‘Ja,’ zegt de jongen vrolijk. ‘Maar weet je, als die mensen mijn vrienden zouden kennen, dan weten ze dat ze aardig zijn. Ze staan gewoon wat te chillen, weet je.’ Omar is niet helemaal tevreden met dit antwoord. ‘Nou, kom op,’ zegt ‘ie op semi-serieuze toon, ‘Niet al die jongeren zijn helemaal brave goeie jongens, toch?’ De jongen is even stil. ‘Nee, ok,’ geeft ‘ie toe, ‘maar de meesten wel, hoor. Kijk, ze zien me met m’n blingblings en…’ Omar onderbreekt hem. ‘Blingblings? Wat zeg je nou?’ De zaal gniffelt. ‘M’n sieraden weet je,’ legt de tiener uit. ‘Ze zien me met m’n blingblings en denken dat ik eng ben of zo.’ ‘Dus dat gevoel van onveiligheid, dat zit ook een beetje in het hoofd,’ vat Omar samen. De jongen knikt.
Omar vraagt minister Donner om vanuit zijn perspectief op de stelling te reageren. Het bevorderen van de veiligheid is natuurlijk bij uitstek een taak van Justitie. ‘De criminaliteit daalt in Nederland, dat is een feit. Maar onze samenleving is pas veilig als we ons veilig voelen. Daarom hebben we dit soort initiatieven hard nodig. Die zorgen ervoor dat we ons daadwerkelijk veiliger voelen,’ betoogt de minister.
Hoe oubollig is een huiskamer?
Mensen enthousiasmeren om mee te helpen met maatschappelijke initiatieven, is niet altijd gemakkelijk. Omar: ‘In de workshops eerder vandaag is een aantal keer door vrijwilligers aangegeven dat het lastig is om er menskracht bij te krijgen. Zijn dit soort straat- en wijkinitiatieven misschien te oubollig?’ André Smit, projectleider Social Investment bij Shell Nederland, reageert geëngageerd. ‘Oubollig? Hoezo oubollig, kijk maar naar het huiskamer-project in Amsterdam-Osdorp, daar komt jong en oud bij mekaar!’ De debatleider loopt toe op de Osdorpse groep. ‘Is jullie initiatief oubollig?’ Vrijwilliger Wout Heukelom reageert: ‘Het bestaat al zes jaar en er komen nog altijd mensen bij. Als het tegelijkertijd oubollig is maar wel mensen trekt, tja, laat het dan maar oubollig zijn!’ Vrolijk gelach in de zaal.
Omar legt de term ‘oubollig’ voor aan meneer Donner. ‘Oubollig is een domme term,’ vindt de minister. ‘Waar het om gaat is dat je niet denkt: de overheid doet het wel, ik blijf fijn op mezelf. Het is juist zo goed om het heft in eigen handen te nemen.’ De minister pauzeert even en vult dan aan. ‘Het heft dus hè, niet het recht in eigen hand nemen.’ Het publiek reageert lachend en Samira Abbos roept door de microfoon: ‘Oubollig is cool!’ Applaus volgt.
Maatjes bouwen bruggen
In deze goede sfeer vliegt de tijd. Gespreksleider Omar Ramadan geeft het stokje weer over aan Samira Abbos. Zij kondigt een kort filmpje aan, waarin maatjesprojecten en maatjes voor het voetlicht worden gebracht. Een tiener en een twintiger, die haar maatje is, vertellen over hun ervaringen. Het is soms lastig, maar vooral erg leuk om maatjes te zijn – een nieuwe vriendschap is geboren. Maatjesprojecten bouwen bruggen tussen mensen en groepen – net zoals de Wijkbeurs vandaag doet en de WijkAlliantie als beweging.
Het moment komt om af te ronden en afscheid te nemen. Samira bedankt iedereen voor hun input, ideeën en positieve energie. Tot ziens op de Wijkbeurs 2006!
Meer lezen over de Wijkbeurs?
Download dan het Verslag van de Wijkbeurs 2005
(met rechtermuisknop op ‘opslaan als’ klikken, dan opent het document vanaf je schijf)
